Usuńmy suche pędy, zgniłe, zeszłoroczne owoce, które wystają spod białego puchu. Butwiejące liście są siedliskiem bakterii i mogą spowodować infekcję roślin. Zadbajmy o trawnik, rozbijając lodową pokrywę – śpiące jeszcze pędy potrzebują dopływu powietrza. W ten sposób nie powstanie tzw. pleśń śniegowa, niszcząca trawiaste poletko.

Jeśli w naszym oczku wodnym żyją ryby, regularnie rozbijajmy krę, by zwierzątka miały stały dopływ tlenu. Rozkładające się trzciny lub glony należy wyrywać, bo infekują wodę.

Zaglądajmy również do zimujących w szopie cebulek, bulw, karp – jeśli któreś ze zbiorów psują się, należy wyrzucić je na kompostownik. Zbiory w pojemnikach trzeba regularnie podlewać, a rośliny w skrzynkach ustawić w cieplejszym miejscu. Gdy puszczą pędy, to znak, że ciężko im będzie znieść nagły spadek temperatury. Szok termiczny jest bolączką lutego – pogoda bywa zmienna, miejmy więc oczy szeroko otwarte na potrzeby naszych roślin.

Kiedy mrozy zelżeją, wytyczmy alejki i ścieżki – wysypmy nowe nawierzchnie, przekopmy ziemię, pozostawiając ją w ostrej skibie. Do tego celu przydadzą nam się grabie, motyki, kosze do których wrzucimy połamane gałęzie, wykopane korzonki. W razie intensywnych opadów deszczu, miejmy na uwadze konieczność ponownego bielenia pni – zwłaszcza w części sadowniczej ogrodu. Kontrolujmy ewentualny rozrost krzewów, strzepujmy z nich grube warstwy śniegu, który uszkadza delikatne pnącza.

Jeśli w lutym przytniemy jabłonie bądź grusze, ślady po naszej ingerencji posmarujmy pastą odżywczą lub ogrodniczą farbą emulsyjną. Dzięki takiemu zabiegowi drzewa nie zmarzną i nie staną się pożywką dla robali. Budzące się na wiosnę gryzonie, często podgryzają nasze pieńki – ubity śnieg czy specjalnie w tym celu ustawiane zapory, uchronią korę przed atakiem myszy, zajęcy, wiewiórek. W przypadku śliw, starannie oglądajmy gałęzie drzewa – lubi się w nich lokować torbiel, pasożytująca na owocowych sokach. Jej obecność należy natychmiast stępić, pryskając uprawy Miedzianem czy też Syllitem. Ale zabiegi chemiczne muszą zostać przeprowadzane w temperaturze dodatniej – wówczas mogą działać i usuwać zarazki.

Luty jest ostatnim momentem na szczepienie drzewek owocowych, zaopatrzymy się szybko w paski foliowe i w rafię, konieczne do pielęgnacji roślin.

Jeszcze przed przyjściem mrozów, należy przenieść niektóre ryby i rośliny do cieplejszego pomieszczenia. Dotyczy tych zbiorników, które mają poniżej metra głębokości, gdyż łatwo może skuć je lód. Te, które w oczku wodnym pozostają również powinny mieć odpowiednie warunki. Jak wiadomo, kiedy temperatura wody spada, ryby zaczynają wegetację, co oznacza, że nie będą przyjmowały pokarmu. Dlatego też z wody trzeba usunąć wszelkie zanieczyszczenia, a przede wszystkim liście. Jedyną kryjówką dla ryb powinno być w tym wypadku sitowie. Ważne, aby oczko wodne odpowiednio natlenić, zwłaszcza kiedy woda zamarznie, co pozwoli na zachowanie równowagi biologicznej. Jeśli o to nie zadbamy – na wiosnę oczko wodne zmieni się w szambo – istnieje małe prawdopodobieństwo, że jakakolwiek roślina czy ryba w nim przeżyje. W celu natlenienia zaleca się zastosowanie styropianowych pływaków, dzięki którym woda będzie wolniej zamarzać. Nie zaleca się raczej tworzenia przerębli, gdyż może to zakłócić spokój ryb i innych zwierząt żyjących w wodnym środowisku. W natlenieniu mogą przydać się również środki chemiczne – specjalne tabletki z aktywnym tlenem czy nawet całe zbiorniki, które pozwolą na natlenienie przez nawet miesiąc, co z kolei uzależnione jest od ilości ryb i roślin w oczku.
Odpowiednie przygotowanie oczka wodnego sprawi, że zwierzęta i rośliny bezpiecznie przeczekają ten ciężki okres niskich temperatur, a z pewnością odwdzięczą się wiosną i latem.

Nieco bardziej zaawansowane, jednak również potrzebne, zwłaszcza, jeśli chodzi o ogrody o sporych powierzchniach będą narzędzia służące niejako do kosmetyki. Wśród nich wymienić należy sekator, którym przystrzyżemy żywopłot, ale też dziko rosnące gałęzie, do tego kosiarka, czy to ręczna, czy spalinowa, czy nawet elektryczna.
Rękawice ogrodowe, może nie należą bezpośrednio do narzędzi ogrodnika, ale z pewnością ułatwią mu pracę. Najlepiej mieć kilka par, w razie gdyby miały się zużyć. Nie zaszkodzi również, żeby na półce z książkami znalazł się poradnik, w którym łatwo będzie znaleźć na przykład sposób na mrówki albo też radzenie sobie z perzem. W tym wypadku sprawdzają się stare sposoby, jeszcze z czasów naszych babek i matek.

Zimowe prace w ogrodzie koncentrują się zabezpieczaniu drzew i krzewów przed zimnem. W tym celu zaleca się między innymi bielenie drzewek owocowych wapnem, dzięki czemu ich kora w wyniku mrozu nie będzie pękać. Oprócz tego, krzewy otula się sporą warstwą słomy, a rośliny, które potrzebują dodatniej temperatury, zabiera się do domu lub tworzy się im odpowiednie warunki pod zadaszeniem.
Ogrodnicy będą mieli pełne ręce roboty również wtedy, kiedy spadnie śnieg. O ile jego mała warstwa nie przysporzy kłopotów, o tyle duże ilości śnieżnego, puszystego puchu już tak. Do odśnieżania ogrodu można użyć zarówno łopaty, jak i na przykład elektrycznych odśnieżarek. Jeśli nie mamy na to czasu, ani ochoty, warto chociaż, żebyśmy zajęli się strzepywaniem ściegu z gałęzi – w ten sposób nie dopuścimy do ich złapania pod sporym ciężarem.
Kiedy śnieg już trochę zelżeje, a mrozy nie będą tak ciężkie, można zająć się przycinaniem gałęzi, które zaczęły rosnąć dziko, jak również przygotować ziemię na przyjęcie nowym roślin. Rozsypywanie kompostu można rozpocząć już wtedy, kiedy ziemia trochę odmarznie.
Jeśli odpowiednio przygotujemy ogród jeszcze przed rozpoczęciem wiosny, z pewnością dostaniemy sowitą zapłatę za tę pracę. Rośliny obrodzą bujnie i  szybciej, niż w ogrodach leniwych sąsiadów.

Ogród w stylu angielskim próbuje naśladować naturę, dlatego nie wszystko w nim musi być idealnie uporządkowane. Jedynie trawnik – centralna część ogrodu – powinien być perfekcyjnie przystrzyżony i wystawiony na ekspozycję. Natomiast inne zakątki mogą być nieco ukryte. I tutaj swoje zadanie mają meble, które mogą być niejako ukryte. Bardzo efektowne są porośnięte bluszczem lub innymi bylinami altany. Także mury budynków mogą być zakryte pnączami. Styl angielski bardzo lubi wszelkie rzeźby, które przypominają antyk oraz ruinki. Bardzo mile widziane są mostki i kładki na oczkach i ciekach wodnych. Aby podziwiać te wszystkie wspaniałości warto przysiąść, by w spokoju nasycić oczy pięknem. Ławki ogrodowe najczęściej ukrywa się w zarośniętych częściach ogrodu, aby można było odpocząć w cieniu drzewa, krzewu lub pnączy. Bardzo romantyczne są wysokopienne róże.

Taras czy altana są doskonałym miejscem na stolik i krzesła. Oczywiście, nie mogą to być takie plastikowe i tandetne meble. Klasyczne, białe, wykonane z metalu i delikatnie zdobione, na przykład ażurowymi lub roślinnymi motywami – idealne do tego typu miejsca. Nikt nie lubi siadać na twardym i zimnym siedzeniu, więc krzesła można wyposażyć w poduszki. Jeżeli kogoś nadal nie przekonują metalowe meble, może zaopatrzyć się w meble wiklinowe. Prezentują się bardzo dobrze i są wygodne, ale mniej trwałe niż metalowe. Wiklina nie jest odporna na wilgoć, więc takie meble trzeba przechowywać pod zadaszeniem.

Jeśli jednak nie przerażają Cię pierwsze opady śniegu i chciałbyś nieco zadbać o swój ogród, w grudniu także jest to realne! Poza tym nigdzie indziej nie zobaczysz tak pięknie obrysowanych szronem pędów dereni, owocostanów dzikiej róży, berberysów, jarzębiny…

Co można robić w zimowym ogrodzie ozdobnym? Sprawdzać okrycia bylin i krzewów. Czy służą pędom? Czy chronią przed niską temperaturą? Zabezpieczmy je przed wiatrem, przed wilgocią. Korony drzewek trzeba obwiązać sznurkiem – nie wyłamią się wówczas, gdy osiądzie na nich gruba warstwa białego puchu.

Rabatki pełne sadzonek cebulowych, takich jak tulipany oraz narcyze, wyścielmy słomą, gałązkami drzew iglastych lub korą sosnową. To naturalna kołdra dla cebulek kwiatów.

Zajrzyjmy do piwnicy, gdzie gromadzimy bulwy, kłącza i cebule. Oceńmy, czy mają sucho, usuńmy te z objawami chorobowymi, by nie pozarażały następnych główek.

Warto podczas przymrozków wspomagać ptaki – rudziki lubią płatki owsiane, kosy preferują zgniłe jabłka. W końcu to dzięki skrzydlatym braciom, wiosną, uwolnimy się od plagi robactwa. Jak doradza niejeden poradnik ogrodniczy, zainwestujmy w karmniki i karmę dla ptactwa. Kulki tłuszczu, ziarna, skórki słoniny – wzamian otrzymamy naturalną armię, walczącą z mszycami, ze stonką. Tylko uwaga: na głodne ptaszki nieraz polują koty. Osłońmy karmniki przed tymi domowmy drapieżnikami.

Wyrąbmy przerębel w oczku wodnym, zapewni on rybom dopływ tlenu. By wyrwa nie zamarzła, zabezpieczmy ją specjalną pompą lub styropianowym stelażem. Rozkruszjamy nieraz wartwę lodu, powstałą na trawniku wokół domu. W ten sposób unikniemy powstawaniu pleśni śniegowej, niszczącej drzemiące pędy trawy. Dbajmy też o choinkę, którą wstawiliśmy z ogrodu do pokoju: musi być często podlewana i usytuowana z daleka od grzejnika czy kominka. Z kolei dekoracyna Poisencja (czyli Gwiazda Betlejemska) nie lubi przeciągów i mroku. Warto o tym pamiętać, a posłuży nam przez całe Święta i nada wnętrzom ogrodowego – kwitnącego uroku.

Ciekawe są modele, wyposażone w możliwość wchodzenia z obu stron – taki typ drabin ułatwia np. pielęgnację rozłożystych drzewek, a także wszelkie, ogrodowe remonty: ogrodzenia, szopy na narzędzia, szklarni itp.

Całą konstrukcję stabilizują wysokie pałąki, zabezpieczające nas jednocześnie przed spadnięciem z podestu. Podest warto by był na tyle szeroki, aby swobodnie wykonać na nim obrót, a zamontowane uchwyty zapewniły komfort powieszenia wiaderka, koszyka bądź worka na owoce, na odcięte gałęzie.

Im dłuższe podłużnice, tym stabilizacja sprzętu rośnie – drabiny aluminiowe charakteryzują się mniejszą wywrotnością, jak również, gdy pracujemy w różnych warunkach pogodowych, odpornością na powiewy wiatru, na nagłe szarpnięcia czy zakołysania.

Co jeszcze służy bezpieczeństwu użytkownika – ogrodnika? Fabryczne wyprofilowania, zapewniające lepsze dopasowania do dłoni. Zwiększają one komfort trzymania się drabin, a szerokie szczeble, wykonane z blachy stalowej, przetłoczone są – na całej swej powierzchni – karbami antypoślizgowymi.

Drabiny aluminiowe często mają zamocowane przy nóżkach gumowe uchwyty, sprawiające że transport takich narzędzi staje się prostszy i szybszy. Po prostu chwytamy za taśmy i niesiemy nasz sprzęt w inny kąt ogrodu. Nóżki, ponadto, nie ślizgają się po podłożu, bo ich spód ma rowki, zapewniające tarcie nawet na mokrej trawie czy piaszczystym gruncie.

Drabiny drewniane, choć pięknie prezentują się w ogrodowym otoczeniu, są zdecydowanie cięższe, a przy tym, gdy namokną, gniją i tracą zwartość konstrukcji. Jeśli więc chcemy nabyć ,,sprzęt na lata”, a nie tylko ,,narzędzie przydatne latem”, zdecydujmy się na aluminium, jako na surowiec z którego zostaną wykonane nasze drabiny.

Gdy nie ma jeszcze mroźnej pogody, warto przerzucić kompost, rozrzucić obornik, przekopać nawozy zielone i zastosować nawożenie mineralne.  Z gałęzi obrywamy zeschnięte owoce (tzw. mumie) – one to, pozostawione na drzewach, powodują zakażenie kory.

Kiedy jabłonie, śliwy, grusze zostaną już ogołocone z zieleni, dokładnie obejrzyjmy gałęzie. Sprawdźmy, czy nie są porażone chorobami i czy nie zagnieździły się w nich szkodniki. W razie potrzeby, użyjmy odpowiednich preparatów, stosowanych dla ochrony drzew owocowych. Dobór preparatów podpowie fachowy kalendarz ogrodniczy.

Zwłaszcza w pierwszej połowie miesiąca, jeśli ziemia nie jest zamarznięta, wkopmy nowe sadzonki. Wokół cieniutkich pni młodych drzewek, utwórzmy kopczyki z ziemi – ochroni to rośliny przed gryzoniami. Najskuteczniejszą metodą zabezpieczenia „owocowej szkółki” jest obwiązanie każdego pnia grubym papierem, potem umocowanie go sznurkiem i nałożenie specjalnych osłon, dostępnych w sklepach ogrodniczych.

Krzewy owocowe bardzo źle znoszą zimę. Szczególnej uwagi wymagają: orzechy włoskie, jeżyny bezkolcowe, brzoskwinie oraz morele. Pędy krzewów (np. jeżyn) ostrożnie zdejmujemy z podpórek i układamy płasko na ziemi. Następnie przysypujemy około dwudziesto – centymetrową warstwą gleby. Wokół nasady orzechów i innych wrażliwych drzew, usypujemy – wspomniany wcześniej – kopczyk ziemny, a nasadę i koronę otulamy słomą albo kartonem. Całość okręcamy sznurkami, tworząc roślinom przyjemne, trzymające ciepło, „ubranko”.

Nim spadnie śnieg, schowajmy też do komórki czy garażu cały – ogrodowy sprzęt. Złóżmy drabinę, wyzbierajmy wiaderka i narzędzia. Usuńmy ułamane gałęzie, wyrównajmy ścieżki między sadzonkami. Gdy na dworze zrobi się biało, spacer przez sad będzie dla nas czystą (dosłownie) przyjemnością. A także oczekiwaniem na kolejny sezon owocowych (i owocnych!) prac.

Kosiarkę musimy dopasować, nie inaczej, jak pod siebie. To od naszych potrzeb zależy, czy w sklepie skierujemy się do działu kosiarki spalinowe, czy może elektryczne. Na początku musimy ocenić, jakiej wielkości jest nasz trawnik. Jeśli to tylko skrawek zieleni w przydomowym ogródku, a nie kilka hektarów w ogrodzie z oczkami wodnymi, fontannami i kominkiem, w zupełności wystarczy nam kosiarka elektryczna. Będzie to rozwiązanie nie tylko ekonomiczne, ale też ciche, co jest ważne zwłaszcza, jeśli mamy do czynienia z nietolerancyjnymi sąsiadami. Przy powierzchni powyżej 100 m2 lepiej zdecydować się na kosiarkę spalinową. O tym, jaką kosiarkę wybrać decyduje też ukształtowanie terenu. Jeśli przeszkadzają nam na przykład rosnące krzewy i doniczki, to manewrowanie „spalinówką” może nie być łatwe.

Z punktu widzenia koszącego ważne jest również zainteresowanie się tym, co się dzieje ze skoszoną trawą. Są kosiarki, które posiadają na nią specjalne zbiorniki, a są takie, które rozrzucają skoszoną trawę gdzie się tylko da. W drugim przypadku czeka nas więc jeszcze kilka godzin grabienia. I jeszcze bardzo ważna rzecz – częstotliwość koszenia. Jeśli robimy to dość rzadko może okazać się, że w zupełności wystarczy nad podkaszarka – będzie tańszym rozwiązaniem od kosiarki.

Czasem jednak kosiarki ręczne nie wystarczają, zwłaszcza, jeśli mówimy o naprawdę dużych powierzchniach. Wtedy trzeba będzie zaopatrzyć się już w kosiarkę samojezdną, czyli traktorek – musimy się jednak liczyć z tym, że to wydatek rzędu kilku tysięcy złotych.

Każda kosiarka, niezależnie od tego ile kosztuje i na jakie powierzchnie najlepiej się nadaje, to sprzęt, o który trzeba dbać. Obowiązkowe jest jej każdorazowe czyszczenie i dbanie, aby nie zabrakło w niej oleju, w przypadku spalinowej, a także, żeby przechowywać ją w odpowiednich warunkach.

Podpowiadamy, jak zabrać się za efektywną realizację warzywnego tematu. Zakup  odpowiednich donic, ziemi i nasion wymaga namysłu oraz skonsultowania swych planów z kompetentnymi sprzedawcami. Jeśli cały balkon lub spory parapet przeznaczamy na domowe uprawy, przydadzą się też pistolety zraszające.

W sklepach ogrodniczych, bez trudu, nabędziemy cebulę do wysiania, mniejsze odmiany marchewek lub pikantnych papryczek. Te ostatnie, choć często kupowane w postaci malutkich krzewów, należą do roślin jednorocznych. Jeśli będą stały w ciepłym, jasnym miejscu mogą też doczekać się drugiego pokolenia warzywek. Niemniej, kolejne plony tracą na swym kształcie i smaku – są mniej ostre od poprzedników i cechują się dość krępym kształtem.

Najlepsza pora do wysiewania to luty – pamiętajmy, że nasz domowy warzywniak potrzebuje częstego podlewania oraz dość wysokiej temperatury. Źle znosi przeciągi. Jeśli więc mieszkamy w chłodnym budynku, w którym nieraz temperatura drastycznie spada, nie spodziewajmy się spektakularnych efektów. Już lepiej sprawdzą się wówczas marchewki lub pietruszki, które wprawdzie wymagają głębszych donic, ale za to w każdej kuchni przydaje się i koperek i korzeń tych warzyw. Wkroimy go do zup, sosów, dań mięsnych itd.

Pamiętaj, że sadzonki muszą być od siebie oddalone, stać w jasnym miejscu i – by równo rosły – powinny zostać regularnie nawożone.
O wiele prościej jest w wypadku doniczkowej cebuli. Ta, nie dość że wyostrza smak wielu potraw, to jeszcze zapewnia nam porcję zdrowego szczypiorku. Niektórzy, rozsadziwszy nasiona w równych odstępach, na głębokości minimum jednego centymetra, dodatkowo nakrywają ziemię folią, by „wypocić uprawę” i uzyskać równe główki warzyw.

Jakkolwiek, prowadzenie własnego warzywniaka” to frajda dla małych i dużych domowników. Dzieci, które nie bywają  na wsi i nie widują codziennie prawdziwych pól uprawnych, dowiedzą się, że warzywa – tak naprawdę – pochodzą z ziemi – nie ze sklepu. A my, poprzez jedzenie własnych sadzonek, dostarczymy naszym organizmom całą pulę witamin i wartościowych składników odżywczych